وقتی خوب فکر میکنم می بینم اغلب ما انسانها مدام در حاله خطا کردنیم
بعد یاده اون ضرب المثل میوفتم که انسان جایزالخطاست. یه مقداری فکرم آروم تر میشه
اما چیزی یه همیشه ناراحتم کرده و با وجوده این ناراحتی هیچ درسی نمی گیرم
اینه که وقتی خطا میکنیم نمی فهمیم خطامون چیه
و اون مخاطبه ما که در مقابله این خطاست چه فکری میکنه ؟
خوب معمولا انسان در مقابله ذات بزرگ خداوند هم یه سری خطا ها
رو با مقداره کم و زیادش انجام میده و مخاطبی که در مقابله این خطاست
توبه رو راهی برای برگشت خطا کار یا به اصطلاح همون گنه کار گذاشته
و این خودش نهایت گذشتی هست که از خدا به سوی انسان راه پیدا میکنه
به کودکي گفتند :
عشق چيست؟
گفت : بازي.
به نوجواني گفتند :
عشق چيست؟
گفت : رفيق بازي.
به جواني گفتند :
عشق چيست؟
گفت : پول و ثروت.
به پيرمردي گفتند :
عشق چيست؟
گفت :عمر.
به عاشقي گفتند :
عشق چيست؟
چيزي نگفت.
آهي کشيد و سخت گريست
از من پرسیدند عشق چیست؟سرو رو پایین انداختم
و با گریه گفتم : خدا