در ميان سرزمين خواب من
يك پرنده منتظر نشسته بود
يك پرنده غريب كه تمام آرزوهاي خويش رادر دوبال كوچكش خلاصه كرده بود
دنيا مكاني است براي تجربه كردن.دنيا جايي است براي بودن.دنيا محلي است براي ...عاشق شدن،عاشق بودن و عاشق زندگي كردن
هر لحظه از اين دنيا خاطره ايست كه شايد بارها و بارها بر آن گريستيم و گفتيم اي كاش
...مي شد فقط يكبار ديگر تكرار مي شد
دنيا يك لحظه دوست داشتن است كه در نگاهي پيدا مي شود
بوسه شايد يكي از بزرگترين دليل هاي دوست داشتن است كه هميشه همراه ما خواهد ماند
بوسه جاي است در عشق كه هيچ وقت جاي خود را از دست نخواهد داد و هميشه پايدار خواهد ماند
بوسه يعني عشق،دوست داشتن،زنده بودن،خاطره بوسه يعني تمام دنيا
دنيا مكاني است براي تجربه كردن.دنيا جايي است براي بودن.دنيا محلي است براي ...عاشق شدن،عاشق بودن و عاشق زندگي كردن
هر لحظه از اين دنيا خاطره ايست كه شايد بارها و بارها بر آن گريستيم و گفتيم اي كاش
...مي شد فقط يكبار ديگر تكرار مي شد
دنيا يك لحظه دوست داشتن است كه در نگاهي پيدا مي شود
بوسه شايد يكي از بزرگترين دليل هاي دوست داشتن است كه هميشه همراه ما خواهد ماند
بوسه جاي است در عشق كه هيچ وقت جاي خود را از دست نخواهد داد و هميشه پايدار خواهد ماند
بوسه يعني عشق،دوست داشتن،زنده بودن،خاطره بوسه يعني تمام دنيا
تا حالا چند نفر رو دل داری دادين و حس کردين که اروم شده؟
تا حالا چند نفر شما رو دل داری دادن و اميد وارتون کردن؟
براتون راه زندگی کردن روشرح دادن
و شما احساس سبکی کردين؟
خيلی شده نه؟
تا حالا چند تا بلاگ خوندين که واقعا احساساتی شدين؟
چند تا بلاگ خوندين که جزو واقعيت های زندگی بوده؟
خيلی خوندين نه؟
چرا ما همه فقط بهمون از بچه گی حرف زدن رو ياد دادن؟
چرا عمل کردن توش نيست؟
خوب تئوري بلديم خوب حرف می زنيم خوب دلداری می ديم
ولی نوبت خودمون که می شه از همه بدتريم!
اينطور نيست؟
به همه می گيم اين خوبه اون بده
بعد خودمون می مونيم که چی خوب بود چی بد!
جالب نيست؟
چرا از عمل فقط حرف زدن و تئوريشو بلديم؟؟
+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم آبان 1384ساعت 13:14 توسط یوسف رعیت پیشه
|